آزمون رزیلیانس یا برگشت پذیری در قطعه لاستیکی

حتما در کودکی با توپ های لاستیکی کوچکی که آنها از ارتفاعی رها می­کردید و انتظار برگشت آنرا رو به بالا (پس از برخورد به زمین) داشتید. این پدیده مبنای آزمون بسیار ساده اما مهم در لاستیک می باشد. در این آزمون نمونه ی استاندارد در محل قرار خود در دستگاه قرار میگیرد. پاندول را از حالت عمودی به حالت افقی تغییر وضعیت می­دهیم. ارتفاع راستای پاندول از افق قراگیری افق را 100 واحد در نظر میگیریم. پاندول رها می شود و پس از برخورد به قطعه لاستیکی تا ارتفاع x برمیگردد. بنابراین لاستیک ما x درصد از انرژی ای که به آن داده شده است را پس می­دهد و 100-x درصد از انرژی را دمپ (جذب) میکند.

سازنده­‌ی توپ بالا می­بایست کامپاندی برای توپ لاستیکی طراحی می­کرد که دارای بیشترین x باشد. یعنی رزیلیانس آن بیشینه باشد تا به ما در فضای کودکی لذت بیشتری می­داد. اما مصارف دیگری مانند ضربه گیرها و دامپرها هستند که لازم است میزان برگشت پذیری یا رزیلیانس آنها کمینه باشد تا بتواند انرژی تولید شده را میرا کرده و کمترین تنش به مجموعه وارد شود. به عنوان مثال در بنادر که کشتی پهلو می­گیرد فندرهایی نصب می‌شوند که پس از برخورد کشتی و پهلو گرفتن، انرژی کشتی را جذب و میرا کند. اگر این انرژی جذب نشود و به کشتی عودت شود، کشتی دوباره به دریا برمیگردد. انرژی که توسط لاستیک جذب می‌شود به گرما تبدیل می­شود و  درون لاستیک به مرور گرم می‌شود.

آن‌ خاصیتی که عموما افراد از لاستیک انتظار دارند و لاستیک را بر این خاصیت درک می‌کنند، همین خاصیت رزیلیانس یا برگشت‌پذیری است.